Textura

 

Eventless Plot and Good Luck mr Gorsky—both trios from Thessaloniki—get three tracks each on this split disc from the Thessaloniki , Greece-based Granny label. Good Luck mr Gorsky's up first with sound sculptings built from natural sound sources and various instruments, all of them processed, manipulated, and looped live. “Organisa” takes the listener on a slow drift through an underground tunnel resonant with guitar shadings, horns that cry like dying animals, and other disturbed noises. In the equally slow-moving dirges “Chromes” and “Olchmin,” monotone voices and glockenspiels bleed over curdling bass and drum rhythms. One might liken Good Luck mr Gorsky's gloomy post-rock experimentalism and nocturnal jazz guitar shadings to a diseased Labradford.

 

Armed with synths, processed guitars, and other instruments, Eventless Plot is kindred in murky spirit to Good Luck mr Gorsky. In “Underseashore,” bell tinkles, disembodied voices, and string tones swim within a thick cauldron of simmering noise while “Gram/Ma” begins tranquilly before swelling into an eruptive mass of clarinet croaks and cymbal accents. “Cautadum” meanders through a gloomy desert of piano tinkles, cello tones, and electrified micro-patter for twelve glassy minutes.

A semi-interesting footnote: Good Luck mr Gorsky got its name from an apocryphal anecdote associated with astronaut Neil Armstrong who supposedly uttered “Good luck, Mr. Gorsky” during his first Apollo 11 lunar walk in 1969; though its veracity is debated, the story goes that when a child, Armstrong overheard his neighbor Mr. Gorsky being told by his wife that when the kid next door walks on the moon, that would be when Mr. Gorsky would get oral sex.

April 2008

[ link ]

 

-

 

vital weekly

 

Perhaps a granny left some money behind so there could be a label called Granny Records? Their second release, following a compilation 'Bits Of Quartz Glitter' is a split release between two new bands, for me new that is. Three pieces by Eventless Plot and three by Good Luck Mr. Gorsky, who open the proceedings here. Also both bands have three members. Stylewise the two bands are related but there are minor differences. They operate both in a corner where rock meets electronic meets improvisation.

 

There is the use of real instruments, guitar, drums, harmonium with the additional use of laptops to create an expanded rock sound. A bit like Fessenden or Haptic does, but in say 'Olchmin' by Good Luck Mr. Gorsky things are much more musical. They also use a voice in one track, but the soft mumbling is not really my cup of beer. With differences so small, it's hard to believe that these are two different bands. I must admit I didn't notice it until after playing it for the second time and taking a closer look at the cover. The musical quality however is very high for both bands. Great playing, moody music, enough sense of experimentalism, make this a great CD that can easily meet the best in this otherwise not very crowded field. (FdW)

 

[ link ]

 

-

 

cracked monochrom

 

Chromes” by Good Luck Mr. Gorsky mixes the slowly meandering beat of what could be an acoustic version of dubstep with the polished yet intellectually refined jazz ambience of early ECM circa Mick Goodrick or Gary Burton, then adds some electronic crackles and a female voice as ephemeral and adrift in its own world as the best of music from iceland. Yet the tree piece Good Luck Mr. Gorsky, who open up this split-CD, are from the European geographic opposite of iceland, Greece. Throughout their three tracks on this split Good Luck Mr. Gorsky stay within the slowly moving area, defines its own track with a distinct yet warm bassline and the rest of the instruments playing around it. The ECM-ambience is further enhanced when a glockenspiel comes up for a solitary moment in “olchim”, the third track.

 

Eventless Plot, their partners on this release, are also a three piece band from Greece and they dive into associated musical waters, though their mix is somewhat more complex yet more experimental. All six tracks on this unique release are delicate examples of fine, intuitive composing and a sort of musicianship, where a certain feeling counts more than craftmanship. They also mix a little electronic trickery with acoustic instruments, starting off with a low hum overlayed with various things at once, which after Good Luck Mr. Gorsky makes you think of some more dubstep influenced postrock. But inspite of the dark and brooding urban nightscene atmosphere there is a few suprises up around the bend. For instance when vocal samples effectively destroy a song at the end or when relentless feeping sounds introduce a shattering silence of glass chimes, or when “gramma” develops from tiniest beginnings to a mountain of layers of sounds.

 

Both bands and the label are far from prolific, with both bands having appeared on two compilations yet, one of them being release number one of the label, of which this split is release number two. Only that this compilation, titled “bits of quarter blitz”, had been released in 2005. Makes me wonder what took them so long? My hunch is that they are somehow related to the great poeta negra label, who has provided publicity for a few interesting and fascinating bands and projects from Greece, such as 2L8, Neon, Spyweirdos, Dani Joss, Peekay Tayloh or Keene.

After all the beauty of stasis has been a dominant theme in a lot of musical theories and genres, from all kinds of minimalisms to ambient to postrock. (Give aways of this tactic are the chosen name of Eventless Plot and the cover design of the CD.) If the surface don’t shine, how can the contents be beautiful? The shine and grace of small bands of artists getting deep into sounds, their processing and the reworking of the results make for a mindset of openness and experimentation as well as a longing for ease and freedom, that might be found globally these days in all kinds of unexpected places. Their main aim, though, is to prove that there is no movement so small that it won’t be possible to use it as a starting point to build something big and impressive. If that is proven so decisively and effectively as here, then I am happy to wait another three years for the next dose.

 

[ link ]

 

-

 

mic.gr

 

... είναι κυριολεκτικά εικόνες στις οποίες δεν υπάρχει τίποτα να δεις, εικόνες χωρίς ίχνη, χωρίς σκιά, χωρίς συνέπειες" έγραφε κάπου, κάποτε ο Jean Baudrillard με αφορμή κάτι που τώρα μου διαφεύγει. Τα πάντα, όμως, μπορούν να περιγραφούν με την κατάλληλη ορχήστρα, που θα παίξει ακριβώς τη μουσική που χρειάζεται, μετέωρη στο σωστό χρόνο... Του αρχικώς αδύνατου συμπεριλαμβανομένου...

 

Αλλού, στo ντοκιμαντέρ "24 Preludes For A Fugue" του Dorian Supin για τη ζωή του εσθονού Arvo Part -χμ, στους μεγαλύτερους της σύγχρονης εποχής-, ο συνθέτης παίζοντας φράσεις του "Fur Alina" στο πιάνο, και αναλύοντάς τες σε ομάδα φοιτητών που τον παρακολουθούσε λες σε εκκλησία, τόνιζε με χαρακτηριστική, αξέχαστη εκφορά τον "ουδέτερο" ήχο της σύνθεσής του - ισχύει και παραέξω της, τα λόγια του δεν ήταν περιοριστικά. Ήχος κρεμάμενος στο συμπαντικό κάδρο απ' την ίδια τη στιγμή, ανεπηρέαστος απ' το εκάστοτε περιβάλλον, δικά μου αυτά, με πατήματα σε διακριτά διαστήματα.

 

Από τότε που οι άνθρωποι έβαλαν τα κανονικά όργανα της πάλαι ποτέ pop-rock διδυμίας να πιάσουνε φιλίες με το laptop, όλο και συχνότερα οι βόλτες τους στη βεράντα του "ουδέτερου" ήχου έγινε τύπου do it yourself. Πρωτίστως στην έκδοση. Από παρέες πλέον, φίλων και γνωστών, που έχουν παρόμοια ακούσματα και γούστα, που κρύβονται πίσω από label όπως η θεσσαλονικιώτικη Granny εν ολίγοις, ή μπάντες σαν τους Eventless Plot και Good Luck Mr. Gorsky, εκτιμώντας τη μεταξύ τους σχέση και χωρίς να ξέρω κάτι από άλλη πηγή.

 

Το instrumental "post-rock" (τα εισαγωγικά απαραίτητα εδώ) είναι πια στα πάντα του ένα μίγμα. Τόσο, που συχνά δεν είναι εκείνο που ξέραμε, της άμμου και της ερήμου, είναι ενός contemporary στιλ, που όπως και κάθε τέτοιο, το ρίχνεις στην electronica των καιρών σου και νιώθεις ok. Στα σύνορα του αστικού, τόσο που μπορεί και να καταργείται.

 

Μίγμα, λοιπόν, άλλοτε πιο ορθόδοξο, άλλοτε όχι και τόσο. Στο παρόν split album, ας πούμε, είναι εμφανή τα ηλεκτρονικά στοιχεία κι η αυτοσχεδιαστική διάθεση στη δομή, με μέτρο αυτή η τελευταία ώστε να καταλήγει ελάχιστα στη βιομηχανική ζώνη με τα ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα.

 

Φουλ του τρία, επειδή έτσι βγήκε και όρεξη να 'χετε: τριμελή είναι και τα δύο γκρουπ κι από τρία θέματα, ορχηστρικά πλην ενός, δίνουν στην παρούσα κοινή τράπεζα καταθέσεων έκαστο. Αναλογικά (το συγκριτικά σε split κυκλοφορίες πολύ σπάνια έχει νόημα), το "μερίδιο" που σε τραβάει περισσότερο είναι αυτό των Good Luck Mr. Gorsky. Που συνεχίζουν στην ίδια κατεύθυνση από τα τρακ που θυμάμαι από τις συλλογές "Bits Of Quartz Glitter" και "non_linear_views", του 2005 και '06, αντίστοιχα. Γενικώς, μου θυμίζουν εκείνο το πρότζεκτ που είχαν κάνει επιτυχώς πριν λίγα χρόνια οι Larsen γράφοντας επηρεασμένοι απ' τους Autechre. Ειδικά το εξαιρετικό επτάλεπτο "Olchmin" πρέπει να είναι χωρίς αμφιβολία το πιο προχωρημένο κομμάτι που έχω ακούσει πρόσφατα από εγχώριο γκρουπ, πολύ μπροστά στην αντιμετώπιση του θέματος σύνθεση. Με κάθε άκουσμα σε απορροφεί όλο και πιο βαθιά του.

Οι Eventless Plot από την άλλη, απλώνουν δυνητικά ένα άρρυθμο post-industrial σάουντρακ που εύκολα θα μπορούσε να έχει βγει από την Ant-Zen. Άκρως ενδιαφέροντες πειραματιστές, δίνουν την πληρέστερή τους σύνθεση με το "Gram/ma", αλλά ακόμη κι έτσι εκτιμώ ότι ούτε τώρα δίνουν το πολύ μεγάλο τους κομμάτι. Το γυροφέρνουν, το προσεγγίζουν, αλλά αυτό συνεχίζει να τους ξεγλιστράει... Το ημερολόγιο, πάντως, είναι ο καταλυτικός σύμμαχός τους.

 

Αυτό το split album με το πανέμορφο artwork είναι ένα δυνατό, ανυποψίαστο πειστήριο για το μέχρι πού μπορεί να φτάσει σήμερα η αυτοδιαχείριση, όταν οι νέοι άνθρωποι θέλουν. Δυστυχώς, είναι πάρα πολλά αυτά γύρω απ' το θέμα που δε χωράνε σε μια κριτική όσο και να γράφεις... Όλα τους, όμως, συγκλίνουν στην προτροπή: συντονιστείτε εγκαίρως...

 

[ link ]

 

-

 

avopolis.gr

 

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που τέτοιου είδους κυκλοφορίες, σαν και το split άλμπουμ των Goodluck Mr. Gorsky και Eventless Plot, είναι σημαντικές. Γιατί σε ένα συρφετό από αδιάφορες μουσικές δημιουργίες, γεμάτες ανοησία και ματαιοδοξία, μάς υπενθυμίζουν ότι υπάρχουν μικροί έστω πυρήνες αντίσταστης, αποτελούμενοι από ανθρώπους με πάθος και μεράκι, οι οποίοι, ξεπερνώντας αυτή την αναζήτηση του εύκολου, ψάχνουν διαφορετικές κατευθύνσεις, μέσα από δύσβατα πολλές φορές μονοπάτια. Και ασχέτως αν τα μουσικά γούστα του καθενός από εμάς πλησιάζουν ή αποκλίνουν με το προσφερόμενο αποτέλεσμα, όσο υπάρχουν τέτοιοι πυρήνες, θα κρατιέται πάντα ανοικτή αυτή η μικρή χαραμάδα ελπίδας. Και το ζήτημα δεν περιορίζεται στη μουσική – έχει να κάνει και με τον τόπο όπου βρισκόμαστε. Γιατί ζούμε σε μια χώρα όπου η λέξη ελπίδα κινδυνεύει να μετατραπεί (αν δηλαδή δεν έχει ήδη μετατραπεί) περίπου σε ανέκδοτο – ο θλιβερός κατάλογος με τα όσα πάνε στραβά στη χώρα μας μοιάζει ατελείωτος. Ίσως η πηγή του κακού να είναι η νοοτροπία που έχουμε εδώ και χρόνια υιοθετήσει σαν κοινωνικό σύνολο, αυτή η επιδίωξη του εύκολου, η οποία φαίνεται να έχει διαποτίσει σχεδόν όλες τις δομές της κοινωνίας, κάνοντάς τη φυγόπονη, λιγόψυχη. Από αυτή την κατάσταση φυσικά δεν μπορεί να εξαιρεθεί ο πολιτισμός, οι τέχνες, η μουσική.

 

Η Granny Records αποτελείται από μια ομάδα ανθρώπων (μια κολεκτίβα, όπως μας αρέσει να λέμε τελευταία) που μοιράζονται μεταξύ τους προβληματισμούς, αγάπη για παρόμοια μουσικά ακούσματα και κοινές επιδιώξεις, η οποία με τα πενιχρά μέσα που διαθέτει φιλοδοξεί, καθώς φαίνεται, να γίνει περισσότερο κάτι σαν δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ των φίλων του συγκεκριμένου είδους με το οποίο ασχολείται, παρά ένα κανονικό label με την εμπορική έννοια του όρου. Η μουσική δε κινείται κάπου ανάμεσα στο ambient, το post rock και την electronica, παίρνοντας ίσως την σκυτάλη (τουλάχιστον όσο αφορά τη Θεσσαλονίκη) από την εξαιρετική, πρωτοπόρα και δυστυχώς εν αναστολή των λειτουργιών της (ελπίζουμε προσωρινά) Poeta Negra.

 

Τα δύο τριμελή σχήματα που παρουσιάζονται εδώ, έχοντας αναπτύξει ισχυρούς δεσμούς φιλίας, αποφασίζουν να συμμετάσχουν στην όλη προσπάθεια με την κυκλοφορία αυτού του split δίσκου, συνεισφέροντας από τρία κομμάτια έκαστο, δίνοντάς μας ένα δείγμα της εξαιρετικής τους δουλειάς. Αμφότεροι έχουν μικρή δισκογραφική εμπειρία – οι μεν Goodluck Mr. Grosky συμμετείχαν στις συλλογές Bits Of Quarter Blitz (στην πρώτη κυκλοφορία της Granny, το 2005) και Non Linear Views (ανεξάρτητη παραγωγή, 2006), ενώ οι Eventless Plot κυκλοφόρησαν ένα split 7'' βινύλιο με τον Ιταλό Mescalinaeden μέσω της Gracetone Recordings το 2005, συμμετείχαν κι αυτοί στη συλλογή Non Linear Views, καθώς και στη Yuria 2006 - ενώ αξιοσημείωτη είναι επίσης η εμφάνιση και των δύο στο περσινό Synch, καθώς και η κοινή τους μουσική απόδοση της βουβής ταινίας The Phantom Carriage (διαδικασία που μάλλον έφεραν σαν «εναλλακτική» μόδα οι Cinematic Orchestra με τη μουσική τους για το Man With A Movie Camera).

 

Μιλάμε για δύο συγκροτήματα με κοινή καταγωγή, κοινή αφετηρία, παρόμοιες αναφορές, αλλά με μικρές, ωστόσο, ουσιώδεις διαφορές στον τρόπο σύλληψης και απόδοσης των αργόσυρτων ιδεών τους. Οι Eventless Plot, για παράδειγμα, δείχνουν μια αφοσίωση σε μια πιο ηλεκτρονική χροιά του ambient, με χρήση πολλαπλών παραμορφώσεων – είτε αυτές προέρχονται από laptop, είτε από τις ατμοσφαιρικές κιθάρες που χρησιμοποιούνται κατά κόρον (εκτός από ένα σχετικά καθαρό, επαναλαμβανόμενο ριφ στο "Gram/ma") – σαφέστατα επηρεασμένες από καλλιτέχνες όπως ο Christian Fennesz. Με τις οποίες δημιουργούν ένα τείχος λευκού θορύβου, όπου και χτίζουν την εκάστοτε σύνθεση. Συνθέσεις που ακολουθούν μια κλιμακούμενη ένταση (στοιχείο που τελευταία μας οδηγεί – πολλές φορές εσφαλμένα – στον χαρακτηρισμό post rock), με όργανα και samples να προστίθενται στην πορεία και να συνυπάρχουν με τα ευφυέστατα beats, τα οποία παραπέμπουν σε σύγχρονους minimal techno πειραματισμούς και χρησιμοποιούνται και σαν ένα ακόμα στοιχείο έντασης: όπως για παράδειγμα στο "Caudatum" την πιο μακροσκελή και κατά την ταπεινή μου άποψη πιο «προοδευτική» σύνθεση του δίσκου. Αντίθετα οι Goodluck Mr. Grosky δείχνουν μια τάση σε μια πιο καθαρή μορφή του ambient, με καθαρές μπασογραμμές, ένα minimal drum set και καθαρά ακόρντα στη κιθάρα, θυμίζοντας σε διαστήματα τον Yellow 6. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι οι Goodluck Mr Grosky δεν χρησιμοποιούν την τεχνολογία. Το Autechre-ικό π.χ. beat στο εισαγωγικό "Organisa", καθώς και η όλη διαδικασία απόδοσης του εξαιρετικού "Olchmin" – ίσως η καλύτερή τους σύνθεση – την οποία φαίνεται να οδηγεί με έναν εξαιρετικά ευρηματικό τρόπο η μελόντικα και ένας διαολεμένα παραμορφωμένος ήχος τσέλου, φέρνει (έστω και αμυδρά) στο μυαλό τους Tied + Tickled Trio του Aelita.

Θα μπορούσε γενικά να ειπωθεί το πλέον κοινότοπο σχόλιο για ό,τι αξιόλογο κυκλοφορεί εντός των ελληνικών συνόρων. Ότι δηλαδή η συγκεκριμένη κυκλοφορία άνετα θα ευσταθούσε σε ένα κορυφαίο για τη συγκεκριμένη μουσική ευρωπαϊκό label, ότι τα δύο συγκροτήματα δεν έχουν κάτι σημαντικό να ζηλέψουν από τους Ευρωπαίους συναδέλφους τους κ.ο.κ. Αυτό όμως που έχει σημασία στους σημερινούς δύσκολους καιρούς είναι ότι το συγκεκριμένο split άλμπουμ μας γεμίζει με την ελπίδα ότι τελικά κάτι μπορεί και να αλλάξει. Μας δίνει μέσα στη σκοτεινιά των συνθέσεων την πεποίθηση ότι, όσο υπάρχουν μουσικοί με φαντασία, ευρεία αντίληψη του αντικειμένου και διάθεση για πειραματισμό, όπως οι Goodluck Mr. Grosky και οι Eventless Plot (στεκόμενοι δίπλα σε ονόματα όπως οι Peekah Tayloh, Dani Joss, Your Hand In Mine, Spyweirdos κ.α.) υπάρχει πάντα η πιθανότητα να δούμε αυτό το αναθεματισμένο φως στην άκρη του τούνελ, το οποίο δυστυχώς φαντάζει πάντα τόσο μακρύ.

 

[ link ]

 

-

 

transistor.gr

 

Πρώτη κυκλοφορία για τα δύο σχήματα, μετά από κάποιες παρουσίες σε συλλογές και, για τους Eventless Plot, ένα split εφτάιντσο με τον Ιταλό Mescalinaeden στην Gracetone. Και οι δύο τους έχουν επιλέξει τον δρόμο της μακράς περισυλλογής πριν προσφέρουν αυτή την ολοκληρωμένη δουλειά και, ακούγοντας την ηχογράφηση, αυτό μάλλον δούλεψε προς το συμφέρον μας.

Με τα ακούσματα που είναι πλέον διαθέσιμα, οι δυνατότητες φαντάζουν άπειρες και το δυσκολότερο πράγμα για νέους μουσικούς πρέπει να είναι να φιλτράρουν και να θυμηθούν τον αρχικό λόγο και σκοπό για τον οποίο θέλουν να μοιραστούν τους ήχους τους. Και τα δύο σχήματα δουλεύουν σε δομές και βηματισμό που πατάει στο post-rock και την electronica των τελών των 90s, σε αντίθεση όμως με πολλούς άλλους, αυτό που παίζουν είναι αρκετά βήματα πέρα από τον καλλιτεχνικό θάνατο που προκάλεσε το post.

 

Αν και τα κομάτια των Mr. Gorsky πατάνε αρκετά σε στοιχεία του παραπάνω ρεύματος, με μια μακρόσυρτη γραμμή στην κιθάρα να θυμίζει ότι δεν περάσανε πολλά χρόνια, δύο τρεις μικρές κινήσεις μας βγάζουν έξω από τα νερά μας και αμέσως οι συνθέσεις παίρνουν το πάνω χέρι. Οι συμμετοχές τους ξετυλίγονται από τοπία σε τραγούδια, με μια φωνή να εμφανίζεται ανάμεσα σε τυπικά μουσικά στοιχεία και επεξεργασμένους ήχους που αλλοιώνουν όχι μόνο την επιφάνεια, αλλά τις βάσεις και τις δομές. Δίνοντας νέα στοιχεία σε καθένα από τα τρία κομάτια τους, μένει πλέον να δούμε τη δουλειά τους απλωμένη και σε lp.

 

Η “πλευρά” των Eventless Plot έχει το άρωμα καλοφτιαγμένης electronica, μόνο που η υφή των ήχων κάθε άλλο παρά ψηφιακή είναι, και η όλη προσέγγιση φέρνει στο νου σπιτική ηχογράφιση. Το σπιτικό για άλλη μια φορά δεν έχει να κάνει με κάποια προχειρότητα, αλλά με το πώς οι τρεις μουσικοί ταιριάζουν στοιχεία ηχογραφημένα σαν από μικροσκόπιο μέσα σε μια πλούσια ροή. Μετά από δεκάδες (αν όχι και περισσοτερους) λιμνάζοντες δίσκους όπου τα αποκομένα θραύσματα φωνών, οι λούπες και τα ηχοχρώματα χρησιμοποιούνται για να δημιουργήσουν μια άχρωμη σούπα, είναι αναζωογονητικό το ότι εδώ τα ίδια στοιχεία δουλεύονται με ουσιαστική διάθεση για σύνθεση και χωρίς πολλή ανοχή στη μετριότητα.

 

Θα μπορούσα να γράψω άλλη μια παράγραφο για το πώς το cd είναι εξαιρετικά φτιαγμένο και τη λεπτή δουλειά που έγινε, όμως δεν είναι δουλειά του review να ασχοληθεί με το πώς στήθηκε η μουσική αλλά με το πώς ακούγεται. Αλλά ούτε γι’αυτό χρειάζεται να επαναλάβω ότι είναι ένας πολύ καλός δίσκος, χρειάζεται να το ανακαλύψετε και μόνοι σας.

 

[ link ]

 

-

 

lifo

 

To split Ε.P. της θεσσαλονικιώτικης Granny Records είναι ένα CD με 6 τραγούδια μεγάλης διάρκειας από δύο από τα πιο ελπιδοφόρα νέα ελληνικά γκρουπ που πειραματίζονται με όλες τις εκφάνσεις της σύγχρονης electronica. Ξεκινάει σαν όνειρο που σταδιακά μετατρέπεται σε εφιάλτη. Το «Underseashore» με τη μελωδία να ξεδιπλώνεται μέσα από το βόμβο θυμίζει περισσότερο τις δουλειές του Fennesz, τα θαμμένα φωνητικά και η μελόντικα του «Gram|ma» σε στοιχειώνουν, το «Olchmin» σε αποτελειώνει…

 

[ link ]

 

-

 

cooradio

 

Η σκέψη διαιρεμένη στα δύο. Μια καρικατούρα με δύο όψεις. Μια μουσική ανάμεσα σε δύο κόσμους. Τρεμάμενα συχνοτικά είδωλα και σκιές πίσω από τις αραχνιασμένες κουρτίνες. Έφτασα μέχρι την γαλλία, όπου και συνάντησα τις πρώιμες encre σκέψεις. Συνέχισα πάνω σε επιβλητικά σύννεφα και έφτασα προς σκανδιναβία πλευρά. Εκεί ήρθα αντιμέτωπος με το απροσάρμοστα δυσβάσταχτο θρόισμα των φύλλων. Νιώθεις περίεργα όταν είσαι εν αρχή ασφαλής μέσα στο τεράστιο πέπλο μιας κωδικοποιημένης χαλαρότητας. Το σταυροδρόμι της κεκλιμένης ένωσης μου έφερε στο νου, μια τεθλασμένη σύμπραξη Salvatore και anticipate recordings. Λίγα λόγια κάπου στον ορίζοντα με κράτησαν στο έδαφος, παρερμηνεύοντας την μετα-χαοτική μου νόηση. Μέσα σε ελλειπτική τροχιά δεν νομίζω ότι παρεκκλίνει εκ της αρκτικής του μετάλλαξης. Με κλειστά μάτια, σε μαλακό στρώμα, με το άρωμα των λουλουδιών και την καλή τύχη της ασταμάτητης διαπλοκής του κυρίου gorsky...

 

[ link ]