Textura

 

Recorded and mixed by Inverz (real name Savvas Metaxas, based in Thessaloniki, Greece and a founding member of Good Luck Mr Gorsky) at home during last winter, Songs' eight settings were assembled from multiple layers of electric and acoustic guitars, synthesizers, field recordings, loops, electric piano, an old tape recorder, melodica, and samples. Though they're short for the genre (most are in the five- to seven-minute range), the pieces are fundamentally ambient noise drones that Metaxas has shaped into slow-moving panoramas of immense textural depth. And though they're not conventionally pretty in character, they're not unmusical or dissonant either. The source materials are sometimes melded into teeming abstract wholes and lose their identifying character as a result: “l song” pursues a linear trajectory as it slowly swells into an immense vortex of droning layers, and “r song” opens with scattered pings of tinkles that are eventually buried under a hammering wave of noise. In other cases, the instruments remain identifiable: “k song” brings the intensity down a few notches which allows the electric guitar to be clearly heard amidst the industrial churn, “v song” opens with peaceful layers of acoustic guitar picking that are eventually engulfed by sheets of noise, and “t song” presents a seething blend of piano tinkles and what sounds like amplified seashore sounds. The fifty-four-minute collection includes two collaborations. The deep groan of the bowed contrabass underpins upper register string fragments in the album's longest and most memorable piece, “bow song,” which Metaxas constructed using several contrabass samples played by Iraklis Losifidis and which grows into a heaving, near-tribal mass of percussive accents and layered strings. The closing “q song,” a remix treatment featuring One Mile Tar, seems a rather anomalous inclusion by comparison, given the degree to which it gravitates towards conventional rhythm-based electronica. Even so, the rather cheekily-titled Songs should certainly satisfy listeners with an appetite for abstract sound sculpting.

October 2008

 

[ link ]

 

-

 

vital weekly

 

Savvas Metaxas (which sounds like a good drink) is the guitarist from 218 and a member of Good Luck Mr Gorsky but also active solo under the guise of Inverz. For his album 'Songs' he plays guitar (electric and acoustic), vintage synthesizers and field recordings. That may seem like old hat, and obviously the end result doesn't offer much new under the micro sun, but I thought the result were pretty neat. Tinkling guitars in the middle of sea of swirling electronic sounds, field recordings being processed to quite an extent where they become unrecognizable. Maybe its all done and said before, and occasionally also better than this, this is still a fine copy of say Fennesz meets Machinefabriek. Core piece is 'Bow Song', which features only the contrabass by Iraklis Iosifidis, in various, layered samples, building a nice drone piece. On a hot day like this, I'd like to sit back and enjoy whatever is coming to me in a nice way, and this is just the one for such a day; when more thinking is not necessary. (FdW)

 

[ link ]

 

-

 

sound proector

 

Under pseudonym Inverz hides the Greek musician Savvas Metaxas who was earlier unfamiliar to me. In his creative work he uses acoustic and electric guitars, vintage synthesizers and field records forming with their help an excellent composition of rough sound rings. The album conceals not much events, I would say that Songs is a good example of landscape music. As if you were in a small room with pictures hung on its walls. Inside the squares of tattered frames pictures of the sea-coast full of colors look at each other. On this coast there must be some wastes of industrial epoch (maybe a huge rusty boat that has already served its time or maybe parts of enormous port crane). You can calmly sit in an armchair or lie on bed enjoying the total soothing. Music will rise and lead the consciousness to that part of the planet which will be associated with this warm, very dense and, it would seem, endless stream of sound.

 

I'm sure that for many people this album will remind of Christian Fennesz's creative work. That's impossible to avoid this comparison, it comes to mind automatically - such frayed, padded out guitar sound, perhaps for long will be associated first with this Austrian. Whatever Inverz`s music reminds, it's unique, it has its own mood, excellent emotional supply and nice, graceful presentation. To the fans of Fennesz it can be just recommended...

 

[ link ]

 

-

 

cracked monochrom

 

Savvas Metaxas aka Inverz was co-responsible for two favourably remembered musical moments in the last years here at Cracked. One was the album "armed angels, frustrated youth, ..." by 2L8 on poeta negra in 2005 and one was the split album of eventless plot and goodbye mr. gorsky early this year also on granny records, where Metaxas play with mr. gorsky. Two of a bunch of records that made the impression of the strength of the greek alternative music underground clear to me. (Having some friends with greek roots this scene is somehow dearer to me - as are the current events before christmas, see the predicting title of 2L8 album. So they probably have more pressing issues at hand than my forgotten reviews, but I guess that is just the way things are on a global perspective.) Why I never got around to give the proper praise to his solo album of electronic compositions made from various kinds of guitars, synths and field recordings is way beyond me. As far as ambient electronica and soundscapes go in 2008 this is among the best that I have heard (along with Curtis Crayon and Black To Comm). Dense, full and dynamic tracks that vibrate and hum with organic life and praise the details and most minimal things in life as the most important. The simplicity and straightforwardness is just on the surface, but if you dive into the tracks, or let them drown you in their gentle sparkle, then you'll realize all the microscopic sparks glistering around you. In some ways Inverz still has the organic structure that I am missing so dearly with Fennesz these last years. This album burns with its own translucent beauty.

 

[ link ]

 

-

 

avopolis

 

Στη σχετικά πρόσφατη κριτική στον split δίσκο των Eventless Plot με τους Goodluck Mr. Grosky, αναφέρθηκε η σημαντικότητα (από μουσική αλλά και κοινωνιολογική άποψη) της ύπαρξης labels σαν κι αυτό της Granny Records και των ανεξάρτητων και ως ενός σημείου αντισυμβατικών φωνών όπως τα δύο προαναφερθέντα σχήματα. Τα ίδια ισχύουν και για τον Inverz (δηλαδή τον Σάββα Μεταξά) και για την πρώτη προσωπική του δουλειά, με τον λιτό τίτλο Songs. Άλλωστε το σόλο αυτό project έχει άμεση σχέση με τον split δίσκο, καθώς ο Σάββας είναι βασικό μέλος των Goodluck Mr. Grosky (αλλά και μέλος της μπάντας του 2l8) και η μουσική με την οποία πραγματεύεται έχει πολλές ομοιότητες, ή καλύτερα κοινή αφετηρία, με το προηγούμενο.

 

Το προσωπικό μουσικό όραμα, λοιπόν, του Inverz, ξεκινάει από την ίδια αγάπη για το ambient, τους ατμοσφαιρικούς ήχους και τις μινιμαλιστικές δομές. Στη διαδρομή όμως προς την καλλιτεχνική του ολοκλήρωση, δηλαδή τη μετατροπή του σε ολοκληρωμένες μουσικές ιδέες, παίρνει κάπως διαφορετικές αποχρώσεις, προσφέροντας τελικά μια νέα πτυχή στο μουσικό προφίλ του. Ο δίσκος περιέχει οκτώ συνθέσεις που, η αλήθεια είναι, χρειάζονται τον χρόνο τους για να γίνουν πλήρως αντιληπτές, να αναπτυχθούν σαν αυτόνομοι ζωντανοί οργανισμοί στα αυτιά του ακροατή και να ξεδιπλώσουν τις όποιες αρετές τους. Κι αυτό συμβαίνει για δύο κυρίως λόγους: πρώτον, γιατί το είδος μουσικής στο οποίο εντάσσονται, όπως και να το κάνουμε, δεν είναι το πλέον εύπεπτο (μάλλον είναι ακριβώς το αντίθετο). Επομένως, σχεδόν εξ' ορισμού, προϋποθέτει προσεκτική ακρόαση. Και, δεύτερον, γιατί η πραγματική «ζωή» των συνθέσεων κρύβεται στον μικρόκοσμό τους, αυτό δηλαδή που υπάρχει κάτω από τη, μονότονη για κάποιους, ενδιαφέρουσα πάντως για τον γράφοντα, επιφάνεια. Επίκεντρο σε όλες τις συνθέσεις είναι τα κιθαριστικά θέματα, πολλά από τα οποία μοιάζουν παραδομένα σε παραμορφωμένους στροβιλισμούς, απόηχους ή αντηχήσεις, ενώ προστίθονται και σημεία όπου τα παιξίματα γίνονται πιο καθαρά, πιο μελωδικά – ορισμένα από αυτά μάλιστα εκτελεσμένα με ακουστική κιθάρα (παράδειγμα το εξαιρετικό “V Song”), καθώς και synthesizers, field recordings, και άλλα samples. Τα οποία στέκουν σαν υποστηλώματα του όλου οικοδομήματος, δημιουργώντας ηχοτόπια γνώριμα σε όσους έχουν ασχοληθεί με την ευρωπαϊκή ambient σκηνή και έχουν εντρυφήσει στο έργο μεγάλων ονομάτων της, όπως ο Christian Fennesz, ο Biosphere (αν μείνουμε στο παγωμένα τοπία που φέρνει στο μυαλό η μουσική του), ή καλλιτεχνών όπως ο Machinefabriek (την αθηναϊκή συναυλία του οποίου άνοιξε πρόσφατα ο Inverz), ο Yellow 6 και oρισμένα άλλα project της δραστήριας Make Mine Music.

 

Όσον αφορά στον μικρόκοσμο που αναφέραμε παραπάνω, αυτός γίνεται καλύτερα αντιληπτός με την πολύ καλή δουλειά στο επίπεδο της παραγωγής (ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι μιλάμε για «σπιτικές» διαδικασίες ηχογράφησης και παραγωγής – με την κυριολεκτική έννοια του όρου), η οποία μοιάζει ιδανική στο χωροταξικό της μέρος, δίνοντας τον κατάλληλο χώρο στον κάθε ήχο, ώστε να μπορέσει να αναπτυχθεί πλήρως και ανεξάρτητα. Παράλληλα, ο δίσκος διαθέτει και πολύ καλές δυναμικές, βγάζοντας έτσι όταν χρειάζεται μια εσωτερική, υπόκωφη ένταση και μια ανατριχιαστική σχεδόν νηνεμία αλλού. Οι κυρίαρχες δομές είναι ταγμένες στις βασικές ιδέες του μινιμαλισμού, με επαναληπτικά θέματα, κιθαριστικά «χαλιά», πάνω στα οποία μπαίνουν οι απαραίτητες πειραματικές πινελιές. Αξιοσημείωτο επίσης είναι το ότι σε ελάχιστα σημεία του δίσκου εμφανίζεται κάποια υποψία έστω ρυθμού, δημιουργώντας έτσι ένα πλατύ και ευθύ ηχητικό αποτέλεσμα με έμφαση στις πρίμες συχνότητες, φέρνοντας στο μυαλό μια drone αισθητική.

 

Το να ξεχωρίσει κανείς κομμάτια σε έναν τέτοιου είδους δίσκο μοιάζει δύσκολο, ίσως και ανούσιο. Έμφαση θα δώσουμε, παρόλα αυτά, στα τρία τελευταία tracks, το λυρικό "V Song", με τις ακουστικές μελωδίες της κιθάρας που μπλέκονται με τους ηλεκτρικούς θορύβους και τα φωνητικά samples τα οποία παλεύουν να βγουν στην επιφάνεια, το "Bow Song", ένα κομμάτι βασισμένο σε θέματα από τον ήχο του, παιγμένο με δοξάρι (όπως δηλώνει άλλωστε και ο τίτλος) και με το κοντραμπάσο του Ιεροκλή Ιωσηφίδη, καθώς και το "Q Song" – με τα ηλεκτρονικά του One Mile Tar να προσδίδουν μια ενδιαφέρουσα διάσταση στους ήχους του Inverz. Τέλος δεν μπορώ να μην αναφερθώ στο εξαιρετικό "D Song", όπου ένας σχεδόν πένθιμος ήχος από τα πλήκτρα ακολουθεί το κομμάτι καθ' όλη σχεδόν τη διάρκειά του και, συνυπολογίζοντας το ευρηματικό θορυβώδες ξέσπασμα κάπου στη μέση, αποτελεί ίσως την πιο δυνατή στιγμή του δίσκου.

 

Θόρυβος και μελωδία συνυπάρχουν, εναλλάσσονται και αλληλοσυμπληρώνονται στο μουσικό σύμπαν του Inverz. Ένα σύμπαν που σίγουρα δεν θα συγκινήσει τους πολλούς. Δεν είναι άλλωστε αυτός ο σκοπός του δημιουργού. Μοναδικός σκοπός φαντάζει η, άνευ συμβάσεων, μουσική δημιουργία, μέσω ενός ωκεανού ήχων και μελοποιημένων συναισθημάτων. Η τέχνη για την τέχνη θα μου πείτε και μάλλον έχετε δίκιο. Αλλά η συγκεκριμένη έκφραση έχει, όπως τα περισσότερα πράγματα στη ζωή, διττή σημασία. Κάποιος μπορεί να το πάρει κάτι σαν μουσικό αυνανισμό (συγχωρήστε μου την έκφραση), κάποιος σαν τη μόνη ελπίδα της τέχνης να προοδέψει. Αλλά πείτε μου ειλικρινά, στη σημερινή καλλιτεχνική πραγματικότητα, όπου ο κάθε τυχάρπαστος και επηρμένος μπορεί να παρουσιάσει εαυτόν ως καλλιτέχνη απλά και μόνο επειδή έχει φάτσα που πουλάει και πρόσβαση στα πρωινάδικα – και μάλιστα η κοινωνία, μέσα στον μαζικό υπνωτισμό της, αντί να τον γιαουρτώσει του δίνει την αναγνώριση και το χρήμα που αυτός επιζητά – δεν είναι σημαντικό από μόνο του ότι ένας νέος άνθρωπος ασχολείται πραγματικά με την τέχνη και την πρόοδό της (στον βαθμό που του αναλογεί), χωρίς να έχει την οποιουδήποτε είδους αναγνώριση σαν αυτοσκοπό του;

 

Πόσο μάλλον όταν κυκλοφορεί έναν τέτοιο δίσκο που ΟΚ, ίσως να μην είναι αριστουργηματικός, μπορεί να πατάει και σε πατέντες κάποιων σύγχρονων φωστήρων, αλλά καταφέρνει αυτό που τελικά είναι και το σημαντικότερο: να εκφράσει αφενός τη σκοτεινή πλευρά του δημιουργού του, αλλά και να κερδίσει ταυτόχρονα την προσοχή του μυημένου στο είδος ακροατή, μεταφέροντάς τον νοητικά στα περιγραφόμενα ηχοτόπια, αφήνοντάς τον να περιπλανηθεί εκεί μόνος, στοχαστικός. Στοιχεία τα οποία, κατά τη δικιά μου τουλάχιστον οπτική, κάνουν το πείραμα απολύτως πετυχημένο.

 

[ link ]

 

-

 

cooradio

 

Το songs είναι δυσμορφικό,ποιοτικό και απροσάρμοστο album.Η σταδιακή εξέλιξη των κομματιών έχει χαρακτήρα τονικής κορύφωσης.Πολύ ενδιαφέρον έχει το δεύτερο επίπεδο όπου επικρατεί ένα πολυσύνθετο παιχνίδι από όμορφα εφέ τα οποία δημιουργούν μια περίεργη αίσθηση,είτε αυτής του αιφνιδιασμού είτε της απόλυτης αρμονικής συνήχησης.Ίσως είναι από τις λίγες φορές που μου πέρασε από το μυαλό ότι ένα τέτοιο δημιούργημα,το οποίο βαδίζει στα χνάρια της substractive-synthesis μπορεί να γίνει αντιληπτό,από το ακουστικό φάσμα ανθρώπων που δεν έχουν σχέση με το συγκεκριμένο πεδίο.Όχι γιατί αναιρώ αυτό που έγραψα στο ξεκίνημα,αλλά γιατί μέσα από την πολυπλοκότητα του γεννιέται μια ασταμάτητη γαλήνη και ηρεμία.Κάθε song είναι και μια διαφορετική εικόνα.Πέρα από εικόνα όμως είναι και κίνηση είναι και θεατρικότητα που το χαρακτηρίζει.Κρίμα που στην Ελλάδα δεν έχουμε διαθέσιμους τους ιερούς ναούς για live perfomance.Ο συγκεκριμένος δίσκος αξίζει να παιχτεί και σε χώρους με καθεδρικές αντηχήσεις,το αποτέλεσμα θα ήταν μοναδικό όχι μόνο λόγω της επιτηδευμένα χαλασμένης συχνοτικής του απόκρισης αλλά και των απόλυτα συναισθηματικών ηχοτοπίων που παρουσιάζει.(2) όψεις διακρίνονται όπου η μία με την σειρά της αναιρεί την άλλη.Στατικό και παγερό και στον καθρέφτη του πλούσιο και ταξιδιάρικο.Aκόμη και το λιτό του artwork μας οδηγεί σε δύο μονοπάτια που βέβαια καταλήγουν στην ίδια έξοδο και εν προκειμένη είναι η θάλασσα.Σε περίπτωση που δυσκολευτείτε να βρείτε αυτό τον κοινό παρανομαστή,αφεθείτε στην αξία της αντιπαράλληλης σκέψης μέσα από songs που γράφτηκαν για τον καθένα μας ξεχωριστά.

 

[ link ]